WHO AM I...

-



 WHO AM I?

A Whisper Between Time and Thought


I am not just a name.

Nor a body passing through your gaze.

I am not only what I remember—

Nor merely what I have forgotten.



I am the silence that dares to ask itself.

The trembling in memory as the future draws near.

I am the childhood I could never explain,

The present I failed to hold,

And the future I never dared to write.


I am not entirely here,

Nor completely there.

I linger in thoughts left unfinished,

Between ticking hours and fading reflections.

A witness. Sometimes an echo.

Sometimes… a question without a voice.



I am the flicker in a forgotten photograph.

The sigh between two dreams.

The space between what you think I am

And what I truly cannot be.


Who am I?

I am still searching.

And maybe—I always will be.

Perhaps…

I’m not meant to be found.

Only felt



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

THE BLİND SPOT OF COLLECTIVE INTELLIGENCE

-
Image
 Incomplete Vision: The Blind Spot of Collective Intelligence in the Shadow of History "It is not that humans often fail to see the truth; rather, they see only the part of the truth that is shown to them." Societies often define themselves by the knowledge they possess. Yet, what shapes a civilization is not merely what it knows; what it does not know, what it chooses to forget, and what it learns not to question are just as critical. Every era produces its own blind spot. Individual blindness can be biological. There are areas the eye cannot see, and the brain seamlessly fills in these gaps without us noticing. Societies function in a similar manner. Collective memory—through education, culture, media, politics, and history—fills the missing spaces with invisible assumptions. Consequently, people can believe not only in misinformation but also in incomplete information. The most dangerous illusion is not seeing incorrectly. It is never realizing that your vision is incomple...
Read more

İNANCIN ACI TOKATI

-
Image
🌱 Karanlık bir gökyüzünün altında Don Kişot, atının üzerinde duruyordu. Karşısında rahip vardı. Rahibin arkasında ise “gerçek” olduğuna inanan insanlar. Rahip elini kaldırdı. — Onlar yok! Don Kişot sustu. O devler gerçek değil.  O büyülü kaleler gerçek değil. Gördüğün şeyler senin zihninin ürettikleri. Don Kişot başını kaldırdı. Rahibe baktı. Sonra sakince sordu:  Peki seninkiler ne kadar gerçek? Rahip bir an sustu. Çünkü soru basit görünüyordu. Ama değildi. Çünkü Don Kişot artık devleri savunmuyordu. Gerçeğin kime ait olduğunu soruyordu. Rahip öfkelendi. Ben gerçeği görüyorum! Don Kişot gülümsedi. Ben de. Ve tokat geldi. Don Kişot yere düştü. Ama yere düşen yalnızca bir şövalye değildi. Bir insanın inandığı dünyanın, başkasının gerçeği karşısında ne kadar savunmasız olduğu yere düşmüştü. Çünkü kim karar veriyordu? Hangisi gerçekti? Rahibin gördüğü dünya mı? Don Kişot’un gördüğü dünya mı? Çoğunluğun kabul ettiği mi? Yoksa henüz kimsenin adını koyamadığı mı? Cervantes bu soruy...
Read more

SUSKUNLUK

-
Image
Yıldızlarda SUSKUNLUK var. Bu yüzden gece, karanlık olduğu hâlde insanı düşündürür. Suda SUSKUNLUK var. Bu yüzden derinlik, yüzeyden daha fazla şey saklar. İnsanda da SUSKUNLUK var. Belki de insanın en gerçek cümleleri, dudaklarından çıkanlar değil; içinde uzun süre çıkamayanlardır. Bir kılıç suskundur. Bir kalem suskundur. Bir kelime bile, söylenene kadar suskundur. Öyleyse insanı değiştiren şey nedir? Demir mi? Mürekkep mi? Ses mi? Hayır. Onlara yön veren, görünmeyen niyettir. Aynı kelime, bir insanı iyileştirebilir. Aynı kelime, bir insanı karanlığa gömebilir. Çünkü zehir seste değildir. Zehir, sesin arkasında saklanan gölgededir. İnsan çoğu zaman söylenenlerden değil, söylenmeyenlerden etkilenir. Bir bakışın eksikliği, yarım kalan bir cümle, cevapsız bırakılan bir soru… Bazı sessizlikler, en yüksek çığlıktan daha uzun yaşar. Bu yüzden suskunluk her zaman boşluk değildir. Bazen bir düşüncenin olgunlaşmasıdır. Bazen kırılmış bir güvenin kabuğudur. Bazen de insanın, kendine bile söyle...
Read more