UMUT

UMUT...

Varlığın henüz gerçekleşmemiş sonsuzluğu

Umut nedir?

İnsan umudu çoğu zaman geleceğe dair bir beklenti olarak tanımlar. Bir gün gerçekleşmesini istediği şeylere umut bağlar. Bir yere ulaşmayı, bir şey elde etmeyi, yeniden başlamayı bekler.

Oysa ben umudu gelecekte aramıyorum.

Çünkü gelecek, henüz var olmadığımız bir yer değildir; varoluşun henüz tamamlanmamış biçimidir. İnsan umudu yalnızca geleceğe yerleştirdiğinde, kendi başlangıcını gözden kaçırır.

Benim için umut, gideceğim yerde değil, geldiğim yerdedir.

Çünkü insan yalnızca geleceğe doğru ilerleyen bir varlık değildir. Aynı zamanda geldiği başlangıcın bilgisini, henüz gerçekleşmemiş sonsuz ihtimallerini içinde taşıyan bir varlıktır.

Bir avuç balçık alıp ondan bir insan formu yaptığımı düşünelim.

Balçığın canlanmayacağını biliyorum. Ona göz, yüz, eller ve bir beden veriyorum. Fakat bir noktada yaptığım şey yalnızca şekillendirmek olmaktan çıkıyor. Artık ortaya çıkardığım formun ötesinde, hiçbir zaman gerçekleşmeyecek bir gerçekliği de zihnimde taşıyorum.

Ben o balçıktan insanın canlanacağını bilmiyorum. Hatta canlanmayacağını biliyorum. Buna rağmen onu bir insan olarak hayal ediyorum.

İşte umut tam burada başlıyor.

Çünkü umut, bilginin ulaştığı yerde değil, varlığın henüz sınır çizmediği yerde kendisini gösteriyor.

Balçık maddeyi temsil ediyor. Benim zihnimde taşıdığım insan formu ise henüz gerçekleşmemiş bir imkânı.

Demek ki bir şeyin zihnimizde var olması için fiziksel dünyada gerçekleşmesi gerekmiyor.

Umudun varlığı, nesnesinin gerçekleşmesine bağlı değildir.

Umut, varlığın kendi sınırlarının ötesinde açtığı sonsuzluk alanıdır.

Bir atomun varlığını açıklayabilirsin. Maddenin nasıl oluştuğunu, yıldızların nasıl doğduğunu, genetiği, biyolojik yaşamı ve bilincin işleyişini inceleyebilirsin.

Fakat bütün bunlardan önce cevaplanması gereken başka bir soru var:

Henüz var olmayan bir şeyi neden düşünebiliyoruz?

Bir insan henüz yapılmamış bir evi hayal eder. Henüz yazılmamış bir kitabın içinde dolaşır. Henüz karşılaşmadığı bir insanla konuşur. Henüz yaşamadığı bir hayatın biçimini zihninde taşır.

Bir ressam boş tuvale baktığında yalnızca beyaz bir yüzey görmez. Henüz boyanmamış resmi görür.

Bir besteci sessizlikte henüz duyulmamış melodiyi taşır.

Bir yazar boş sayfada henüz yazılmamış bir hayatı düşünür.

Bunların hiçbiri henüz maddi gerçeklik değildir. Fakat hepsi düşüncede bir varlık alanı kazanmıştır.

İnsan yalnızca gördüğü dünyada yaşamaz. Henüz görmediği dünyanın biçimlerini de içinde taşır.

UMUDUN DÖRDÜNCÜ BOYUTU

Ben umudu, varoluşun dördüncü boyutu olarak ele alıyorum.

Birinci boyut, var olanın kendisidir: Madde, biçim ve mevcudiyet.

İkinci boyut, var olanın taşıdığı bilgidir.

Üçüncü boyut, bu bilginin algılanması, yorumlanması ve yeni bir biçime yönlendirilmesidir.

Dördüncü boyut ise henüz gerçekleşmemiş olanın, hayal ve inanma aracılığıyla varlık alanına taşınmasıdır.

Bu boyutta umut, yalnızca bir beklenti değildir. Var olanla henüz gerçekleşmemiş olan arasındaki ilişkidir.

Önce hayal vardır. Ardından inanma gelir. Niyet, yönelim ve eylem ortaya çıkar. Zihinde taşınan biçim, maddenin gerçekleşme alanına ulaşır.

Fakat burada önemli bir ayrım var:

Her hayal gerçekleşmez. Her inanış maddi bir sonuç doğurmaz. Buna rağmen hayal etmek ve inanmak, insanın içinde gerçek bir varoluş deneyimi meydana getirir.

Balçıktan yaptığım insan hiçbir zaman canlanmayacaktır. Fakat onun bir insan olarak zihnimde taşıdığı anlam gerçektir.

Dolayısıyla umut, yalnızca sonuçla ölçülemez.

Çünkü umut, gerçekleşmiş olanın değil, gerçekleşmemiş olanın da varlık içinde bir anlam taşıdığını gösterir.

UMUT GELECEKTE DEĞİL, BAŞLANGIÇTADIR

Şimdi düşüncenin yönünü değiştirelim.

İnsan neden sürekli geleceğe umut bağlar?

Çünkü geleceği henüz ulaşmadığı bir yer, başlangıcını ise geride bıraktığı bir zaman olarak görür.

Oysa burada bir zaman yanılgısı vardır.

Bir insanın nereden geldiği, yalnızca geçmişte kalmış bir olay değildir. Geldiği başlangıç, onun bugünkü varoluşunun taşıyıcısıdır.

Bir tohum ağaca dönüştüğünde, ağaç umudunu gelecekte aramaz. Onun bütün varoluşu, başlangıcında taşıdığı bilgiden biçimlenir.

İnsan da böyledir.

Biz yalnızca olacağımız şeylerden ibaret değiliz. Geldiğimiz başlangıcın taşıdığı sonsuz ihtimallerin devamıyız.

Bu nedenle umudu geleceğe yerleştirmek yerine, geldiğimiz başlangıçta arıyorum.

Umut, gelecekte aradığımız geçmişimizdir.

Buradaki geçmiş, yaşanmış olayların toplamı değildir. Henüz hangi biçimlere dönüşeceğini bilmediğimiz başlangıcın bilgisidir.

Tersten var olmak, henüz ne olduğumuzu değil, bir zamanlar hangi sonsuz ihtimallerle var olduğumuzu hatırlamaktır.

Çünkü biz umudu bekleyerek başlamadık.

Umutla başladık.

YENİDEN DOĞMAK: BAŞLANGICA DÖNMEK

Şimdi bütün bu düşünceyi yeniden doğuş kavramına taşıyalım.

Yeniden doğmak yalnızca biyolojik bir olay değildir. İnsan, kendi başlangıcını yeniden keşfettiğinde, taşıdığı imkânları yeniden var ettiğinde de doğar.

Bir insan hayatını kaybettiğinde umut da mı sona erer?

Bir düşünce unutulduğunda, bir duygu sustuğunda, bir hayat tamamlandığında varoluşun taşıdığı bilgi de mi yok olur?

Bunlar yalnızca yaşamın sonuna ilişkin sorular değildir. Aynı zamanda başlangıcın ne olduğuna ilişkin sorulardır.

Genetik bilgi, bir organizmanın oluşumunda taşıyıcı bir rol üstlenir. Fakat genetik bilginin kendisi, ortaya çıkan yaşamın bütün anlamını tek başına açıklamaz. Aynı genetik yapının farklı çevresel koşullarda farklı ifadeler kazanması, bilgi ile onun ortaya çıkardığı biçim arasındaki ilişkinin önemini gösterir.

Burada DNA'yı ruh olarak tanımlamıyorum. DNA, biyolojik yaşamın bilgi taşıyıcılarından biridir.

Benim sorguladığım şey, bilginin kendisiyle onun yeniden ifade edilmesi arasındaki ilişkidir.

İşte yeniden doğuş düşüncesini de bu başlangıç ve bilgi ilişkisi üzerinden ele alıyorum.

Yeniden doğmak, yalnızca bir bedenin yeniden ortaya çıkması değildir. Başlangıcın taşıdığı bilginin yeni bir varoluş biçiminde ifade edilmesi sorusudur.

İnsan umudunu yeniden bulduğunda, yalnızca geleceğe dair bir beklenti kazanmaz. Kendi başlangıcına yeniden ulaşır.

Bu yüzden yeniden doğuşun ilk kapısı geleceğe açılmaz.

YENİDEN DOĞUŞ, BAŞLANGICIN YENİDEN HATIRLANMASIDIR.

SONUÇ: UMUDUN ADI YENİDOĞAN

Evren kendisini var ederken neyin mümkün olduğunu biliyor muydu?

Bir atom, bir yıldız, bir hücre ya da bir bilinç ortaya çıkmadan önce, onların biçimlerini hangi sonsuzluk alanı taşıyordu?

Bu sorunun cevabını yalnızca gerçekleşmiş maddeye bakarak arayamayız. Çünkü madde, gerçekleşmiş biçimin kendisidir.

Oysa umut, henüz gerçekleşmemiş biçimlerin düşüncede ve bilinçte taşıdığı anlamdır.

Varoluşu yalnızca geriye doğru okuyarak anlayamayız. Onu, henüz gerçekleşmemiş olanın düşüncede nasıl yer bulduğuna bakarak da okumalıyız.

Çünkü:

Hayal, henüz olmayanın zihindeki biçimidir.

İnanmak, o biçime varlık yönü vermektir.

Umut ise henüz var olmayanla var olan arasındaki sonsuz köprüdür.

Ve insan, bu köprünün üzerinde yürürken yalnızca nereye gittiğini değil, nereden geldiğini de sorgulayan bir varlıktır.

Ben balçıktan bir insan yaptığımda onun canlanmasını beklemiyorum. Balçığın sınırlarını değil, kendi hayalimin sınır tanımayan doğasını deneyimliyorum.

İşte umut budur.

Umut, varlığın henüz kendisine söylemediği bir gerçekliği insanın kendi içinde taşımasıdır.

Dünya yalnızca var olanlardan ibaret olsaydı, insan hiçbir zaman henüz var olmayan bir dünyayı düşleyemezdi.

İnsan, umudu sayesinde yalnızca dünyanın içinde yaşamaz; dünyanın henüz gerçekleşmemiş biçimlerini de içinde taşır.

Ve şimdi son kez soruyorum:

Umut nereye gider?

Geleceğe mi?

Hayır.

Ben geleceğin içinde henüz yokum; ama bir başlangıcın içinden geldim.

Gelecek, henüz gerçekleşmemiş olanın adıdır. Başlangıç ise varoluşun ilk taşıyıcısıdır.

Bu nedenle umut, gideceğim yerde değil, geldiğim yerdedir.

Çünkü ben umudu beklemedim. Umutla başladım.

Ve o başlangıcın adı:

YENİDOĞAN.

UMUT, VARLIĞIN HENÜZ GERÇEKLEŞMEMİŞ SONSUZLUĞUDUR. 🌱

ERCAN GÜNER 

Cangunere.blogspot.com